Custom Search

บทความที่ได้รับความนิยม

Translate

แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ประวัติศาสตร์ แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ประวัติศาสตร์ แสดงบทความทั้งหมด

วันพฤหัสบดีที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2569

มะละกอที่กินอยู่ในปัจจุบันมีต้นกำเนิดมาจากประเทศใด

มะละกอที่รับประทานกันอยู่ในปัจจุบันมีต้นกำเนิดมาจากภูมิภาค **เขตร้อนของทวีปอเมริกา (Mesoamerica)** โดยเฉพาะในบริเวณประเทศ **เม็กซิโกตอนใต้** และประเทศในแถบ **อเมริกากลาง** (เช่น กัวเตมาลา เบลีซ และฮอนดูรัส)

มะละกอที่กินอยู่ในปัจจุบันมีต้นกำเนิดมาจากประเทศใด

เส้นทางการเดินทางของมะละกอสู่ประเทศไทย

* **ยุคสำรวจและค้าขาย:** ชาวสเปนและโปรตุเกสได้นำมะละกอจากอเมริกากลางและเวสต์อินดีสไปขยายพันธุ์ยังภูมิภาคอื่นๆ ของโลก เช่น ฟิลิปปินส์ อินเดีย และแอฟริกา ตั้งแต่ช่วงศตวรรษที่ 16–17

* **การเข้ามาในไทย:

** มะละกอน่าจะถูกนำเข้ามาในประเทศไทยตั้งแต่ **สมัยอยุธยาตอนปลาย** ผ่านเส้นทางการค้าขายกับต่างชาติ

 โดยสันนิษฐานว่านำเข้ามาจากประเทศมะละกา (ส่วนหนึ่งของประเทศมาเลเซียในปัจจุบัน) 

ทำให้คนไทยในสมัยนั้นเรียกผลไม้ชนิดนี้ตามชื่อเมืองต้นทางว่า **"มะละกา"** ก่อนที่จะเพี้ยนเสียงมาเป็น **"มะละกอ"** ในปัจจุบัน

วันอาทิตย์ที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2566

ช่างทำรองเท้ายุคโรมัน อาจเป็นผู้ประดิษฐ์ “ดิลโด” อายุ 2,000 ปี


ช่างทำรองเท้ายุคโรมัน อาจเป็นผู้ประดิษฐ์ “ดิลโด” อายุ 2,000 ปี

ดิลโดยุคโรมันโบราณที่ทำจากไม้ มีอายุเก่าแก่ราว 2,000 ปี
ข่าวในแวดวงโบราณคดีซึ่งเป็นที่ฮือฮากันเมื่อช่วงต้นสัปดาห์ที่ผ่านมา ได้แก่การตีความใหม่เรื่องประโยชน์ใช้สอยของโบราณวัตถุคล้ายปลัดขิกที่เรียกว่า “ลึงก์แห่งวินโดลันดา” (Vindolanda phallus) โดยผู้เชี่ยวชาญจากมหาวิทยาลัยนิวคาสเซิลของสหราชอาณาจักรชี้ว่า แท้จริงแล้วมันเป็น “ดิลโด” หรือเซ็กซ์ทอยชนิดหนึ่ง ไม่ใช่อุปกรณ์ปะชุนผ้าอย่างที่เคยเข้าใจกันมา

ลึงก์แห่งวินโดลันดานั้นถูกค้นพบเมื่อปี 1992 ในคูน้ำของซากโบราณสถานป้อมวินโดลันดา ซึ่งตั้งอยู่ที่มณฑลนอร์ทัมเบอร์แลนด์ทางตอนเหนือของอังกฤษ ถือเป็นโบราณวัตถุจากยุคโรมันที่ใช้วิธีเกลาท่อนไม้เป็นรูปทรงองคชาตขนาดเท่าของจริง ซึ่งปัจจุบันเหลืออยู่เพียงชิ้นเดียวในโลก


ซากโบราณสถานป้อมวินโดลันดาทางตอนเหนือของอังกฤษ

แต่เราจะพบซากของอุปกรณ์เหล่านี้ได้ เฉพาะตามสถานที่ซึ่งมีสภาพอากาศแห้งแล้งหรือไม่ก็มีความชื้นสูงผิดปกติ ซึ่งในกรณีของลึงก์แห่งวินโดลันดานั้น ความเปียกชื้นในระดับสูงได้รักษาเนื้อไม้แอช (Ash wood) ที่ถูกเกลาด้วยช่างฝีมือเยี่ยมเอาไว้ได้ในสภาพสมบูรณ์ เพียงแต่ขนาดของมันในปัจจุบันที่ยาวประมาณ 16 เซนติเมตรนั้น อาจเล็กลงกว่าในอดีตเนื่องจากการหดตัวของเนื้อไม้ที่มักเปลี่ยนแปลงรูปทรงไปตามกาลเวลา

องคชาตในยุคโรมันโบราณนั้น นอกจากจะเป็นสัญลักษณ์ทางเพศเช่นใช้เป็นเครื่องหมายชี้บอกทางไปซ่องโสเภณีแล้ว ยังเป็นสัญลักษณ์ของการมีโชคดี พลังปกป้องคุ้มครองจากภยันตราย รวมทั้งเป็นเครื่องรางที่ขจัดปัดเป่าเคราะห์ร้ายให้ผ่านพ้นไป อย่างไรก็ตาม อุปกรณ์รูปองคชาตในยุคโรมันถูกใช้เป็นเครื่องมือในชีวิตประจำวันด้วย อย่างเช่นสากที่เป็นเครื่องครัวใช้ตำอาหารในครกให้แหลกละเอียด

ลึงก์แห่งวินโดลันดานั้นถูกพบในคูน้ำโบราณ โดยปะปนอยู่กับซากของใช้อย่างรองเท้า เสื้อผ้า เครื่องประดับ เศษหนังที่ถูกตัดเป็นชิ้น ๆ รวมทั้งเขากวางแกะสลัก ซึ่งชี้ให้เห็นว่าร้านช่างทำรองเท้าและเครื่องหนังในยุคนั้น น่าจะรับงานแกะสลักเพื่อผลิตดิลโดไม้ตามคำสั่งซื้อหรือออเดอร์จากลูกค้าด้วย

เครื่องรางขนาดจิ๋วรูปองคชาต พบที่โบราณสถานยุคโรมันแห่งหนึ่งในสหราชอาณาจักร

อันที่จริงแล้ว ความเชื่อเรื่องที่ว่าขนาดเท้าของบุรุษจะยาวเทียบเท่าได้กับเจ้าโลกของคนผู้นั้น มีมาตั้งแต่โบราณกาล โดยบันทึกของกวีชาวโรมันโบราณชื่อว่า “เฮโรดัส” (Herodas) ได้บรรยายถึงเรื่องราวของหญิงสองคนชื่อคอริตโตและเมโทรซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกัน เมโทรได้เอ่ยถามคอริตโตถึงดิลโดหนังสีม่วงอันใหม่ของเธอว่าซื้อมาจากไหน เพราะเธอเองเห็นแล้วก็รู้สึกชอบและอยากได้บ้าง คอริตโตจึงตอบไปว่าเธอสั่งให้ช่างทำรองเท้าในท้องถิ่นชื่อเซอร์ดอนทำให้โดยเฉพาะ

บันทึกของกวีเฮโรดัสยังบรรยายต่อไปว่า เมโทรได้ไปหาเซอร์ดอนแล้วสั่งให้เขา “ทำความฝันของเธอให้เป็นจริง” ซึ่งเซอร์ดอนก็ได้บริการลูกค้าอย่างดี โดยให้เมโทรได้ชมแคตตาล็อกสินค้าที่อ้างว่าเป็น “รองเท้า” หลากหลายขนาดและรูปทรง จนเธอสามารถเลือกของใช้ในฝันได้ตรงกับความต้องการในที่สุด

ร้านทำรองเท้าที่รับงานหลากหลายอย่างร้านของเซอร์ดอนนั้น น่าจะมีอยู่หลายแห่งในชุมชนโรมันโบราณทางตอนเหนือของอังกฤษ ซึ่งปัจจุบันการขุดค้นทางโบราณคดีในบริเวณดังกล่าว อย่างเช่นที่ป้อมวินโดลันดายังคงดำเนินต่อไป โดยคาดว่าจะค้นพบขุมทรัพย์ทางโบราณคดีจากยุคโรมันอีกเป็นจำนวนมาก

วันเสาร์ที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2566

จารึก 3,300 ปี เผยเหตุผลสุดแปลกที่คนอียิปต์โบราณใช้ลาหยุดงาน

จารึก 3,300 ปี เผยเหตุผลสุดแปลกที่คนอียิปต์โบราณใช้ลาหยุดงาน



ภาพจากจินตนาการของศิลปิน แสดงให้เห็นนักบวชประกอบพิธีขณะมีการทำมัมมี่ในห้องใต้ดิน

แผ่นดินเผาจากเศษภาชนะที่แตกหัก (ostracon) ซึ่งถูกนำมาจารึกข้อความด้วยการเขียนเมื่อหลายพันปีก่อน เปิดเผยเหตุผลสุดแปลกสารพัด ซึ่งคนอียิปต์โบราณใช้เป็นข้ออ้างเพื่อขอลาหยุดงานกับนายจ้าง

คาดว่าแผ่นจารึกดินเผาดังกล่าวถูกทำขึ้นเมื่อช่วง 1,250 ปีก่อนคริสตกาล ในปีที่ 40 แห่งรัชสมัยของฟาโรห์รามเสสที่สอง โดยเป็นทะเบียนรายชื่อที่หัวหน้าใช้ตรวจสอบว่า ลูกน้องมาทำงานตรงเวลาหรือไม่และขาดงานไปในวันใดบ้าง ตลอดช่วงเวลาของการจ้างงานทั้งสิ้น 280 วัน

ทะเบียนดังกล่าวเขียนด้วยอักษรไฮราติก (Hieratic) หรืออักษรไฮโรกลีฟิกแบบย่อที่นักบวชใช้กัน โดยด้านขวาจะเป็นรายชื่อคนงาน 40 คน ส่วนด้านซ้ายจะระบุวันเดือนปีที่แต่ละคนลาหยุด โดยใช้สีแดงเขียนคำหรือประโยคสั้น ๆ ถึงเหตุผลของการขาดงานกำกับเอาไว้ด้วย


ข้อความที่เขียนบนเศษภาชนะดินเผา เผยถึงเหตุผลสารพัดที่คนอียิปต์โบราณใช้ลาหยุดงาน

ข้อความบรรทัดหนึ่งระบุว่า คนงานชื่อเซบาลาป่วยเพราะถูกแมงป่องต่อย ซึ่งเป็นเหตุผลที่น่าเชื่อถือสำหรับชาวอียิปต์นับตั้งแต่อดีตมาจนถึงปัจจุบัน เพราะคนทั่วไปประสบเหตุนี้ได้บ่อยครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังเกิดน้ำท่วมใหญ่ อย่างเช่น กรณีที่เมืองอัสวานเมื่อปลายปี 2021 มีผู้ต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลจากพิษแมงป่องที่ร้ายแรงถึงกว่า 500 คน

การลากิจเพื่อไปดูแลพ่อแม่หรือญาติมิตรที่เจ็บป่วย เป็นเหตุผลยอดนิยมที่พบได้บ่อยในหมู่คนลางานยุคโบราณเช่นกัน คนงานชายบางคนมาแปลก โดยอ้างว่าต้องหยุดงานเพื่อไปดูแล “ภรรยาและลูกสาวที่กำลังมีประจำเดือน” ซึ่งก็อาจเป็นเรื่องยุ่งยากไม่น้อยในยุคที่ยังไร้สิ่งอำนวยความสะดวกด้านสุขอนามัย


สาเหตุการลาป่วยยอดนิยมในยุคโบราณอีกอย่างหนึ่งคือ “ถูกแมงป่องต่อย”

คนงานที่ลาหยุดหลายคนอ้างว่า “ต้องไปช่วยทำมัมมี่ให้ศพของญาติ” ซึ่งก็เป็นเหตุผลที่น่าเห็นใจเช่นกัน เพราะกระบวนการทำมัมมี่นั้นมีความละเอียดซับซ้อน ทั้งยังต้องรวบรวมวัตถุดิบมากมายหลายชนิด โดยต้องใช้เวลาหลายวันในการทำศพตามธรรมเนียมความเชื่อเช่นนี้

“ลาไปหมักเบียร์” เป็นข้ออ้างหยุดงานที่นายจ้างชาวอียิปต์โบราณยอมรับได้อย่างไม่น่าเชื่อ เนื่องจากเบียร์เป็นเครื่องดื่มที่ถือเป็นปัจจัยสำคัญอันจะขาดเสียมิได้ในการดำรงชีวิต

ชาวอียิปต์โบราณดื่มเบียร์กันอย่างแพร่หลายทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ทั้งใช้เป็นเครื่องบูชาบวงสรวงเทพเจ้า หรือแม้แต่ค่าแรงในบางครั้งก็จ่ายเป็นเบียร์ โดยมีบันทึกว่าคนงานที่ก่อสร้างพีระมิดได้รับการปันส่วนเบียร์ถึง 3 ครั้งต่อวัน

ปัจจุบันแผ่นจารึกนี้ถูกเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์อังกฤษหรือบริติชมิวเซียม (The British Museum) ในกรุงลอนดอนของสหราชอาณาจักร ภายใต้รหัส Asset 514988001

วันอาทิตย์ที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2565

หนังสือสมัยศตวรรษที่ 16 สามารถเปิดอ่านได้มากถึง 6 ด้าน


ทึ่ง! หนังสือสมัยศตวรรษที่ 16 สามารถเปิดอ่านได้มากถึง 6 ด้าน

แปลกแต่ล้ำมาก ที่คนในยุคศตวรรษที่ 16 มีไอเดียในการทำหนังสือที่สามารถเปิดอ่านได้ ถึง 6 ด้านอยู่ในเล่มเดียว ซึ่งในยุคปัจจุบันเรายังไม่เคยเห็นหนังสือที่ทำได้แบบนี้มาก่อนเลย ต้องยอมว่าคนที่คิดสิ่งนี้เก่ง และมีความคิดสร้างสรรค์จริงๆ


ทึ่ง! หนังสือสมัยศตวรรษที่ 16
สามารถเปิดอ่านได้มากถึง 6 ด้าน
โดยหนังสือเล่มนี้ถูกค้นพบและเก็บไว้อยู่ที่หอสมุดแห่งชาติสวีเดน 

ทั้งนี้ Erik Kwakkel นักประวัติศาสตร์ ได้บอกว่า หนังสือศตวรรษที่ 16 นี้ไม่มีมีแค่ความพิเศษตรงเปิดได้ 6 ด้านอย่างเดียว 
แต่มันยังเป็น 6 เรื่องราวอีกต่างหาก ที่ถูกนำมารวมเล่มและใส่ตะขอชนิดพิเศษ....


ทั้งนี้ หนังสือประวัติศาสตร์เล่มนี้ มีเนื้อหาเกี่ยวกับคัมภีร์ ศาสนา เช่น Der Kleine Catechismus ของ Martin Luther พิมพ์เป็นภาษาเยอรมันในปี 1550-1570
ข้อมูลและภาพจาก mymodernmet.com, meekhao

วันพุธที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2564

เปิดเรื่องลึกลับนักรบที่เหี้ยมหาญแห่งจักรวรรดิมายา


ค้นหา
นักรบที่เหี้ยมหาญแห่งจักรวรรดิมายา  
ชนเผ่ามายาแห่งเม็กซิโกสืบสายมาจากคนพวกแรกที่เดินทางจากทวีปเอเชียเข้ามายังทวีปอเมริกาทางช่องแคบเบริง ได้มีการพัฒนาทางวัฒนธรรมทั้งในด้านเหี้ยมโหดอันป่าเถื่อนและความมีสติปัญญาอันสูงส่งในขณะเดียวกัน

พวกมายาฝึกความเสียสละด้านมนุษยชาติ ควักหัวใจผู้ที่รับการบูชาออกสังเวยพระเจ้า ขณะเดียวกันก็มีการพัฒนาความรู้ด้านดาราศาสตร์ ศิลปะของสถาปัตยกรรม ทางอักษรศาสตร์ ด้านการเขียนบันทึกด้วยตัวอักษรพิเศษ และการค้นพบค่าของเลข 0 ทางคณิตศาสตร์ แต่ก็น่าแปลกที่พวกเขามิได้ค้นพบประโยชน์อันเกิดจากล้อเลื่อน

ศูนย์กลางของอารยธรรมของคนพวกนี้อยู่ที่ชิเชนอิตซา ในคาบสมุทรยูกาตัง ผู้ค้นพบ ขุมอารยธรรมเหล่านี้แล้วนำออกมาเผยแพร่ให้ชาวโลกได้ทราบคือ นายทอมป์สัน ชาวอเมริกัน ผู้ใช้ชีวิตซอกซอนท่องเที่ยวไปในหมู่พวกมายาด้วยความสนใจจะศึกษาสิ่งลึกลับต่าง ๆ

บางทีอาจกล่าวได้ว่าพวกมายาจะเป็นต้นตำรับของพวกบูชาความสงบที่ต้องการศาสนารุนแรง นองเลือด หลังจากที่เคยพ่ายแพ้พวกชนเผ่าตอลเต็ก ซึ่งอยู่ตอนกลางของเม็กซิโก ในท้ายที่สุด พวกมายาก็ตกอยู่ใต้อำนาจของผู้ที่นิยมความรุนแรงที่เหนือกว่า 
ในเมื่อผู้ชนะที่กระหายเลือด โลภที่จะได้ทองและทรัพย์สมบัติของพวกมายาอย่างเต็มที่

วันอาทิตย์ที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2563

ตะลึงค้นพบพระราชวังสมัยราชวงศ์หยวนใต้ดินลึกลงไป 3 เมตรของพระราชวังต้องห้ามในปัจจุบัน

ไขข้อสงสัยกว่าพันปีของ
นักประวัติศาสตร์
เป็นปริศนามาตลอดพันกว่าปีว่า “พระราชวังต้าตู” ของกุบไลข่านอยู่ ณ ที่แห่งใด เพราะหลังจากราชวงศ์หยวนล่มสลายไปก็ไม่มีหลักฐานอะไรสามารถระบุได้ นอกจากงานบันทึกของนักเดินทางชาวเวนิสนาม “มาร์โค โปโล” 
เมื่อศตวรรษที่ 13 ซึ่งครั้งหนึ่งเมื่อครั้งถนนทุกสายมุ่งตรงมายังต้าตูเขาเคยมาทำงานอยู่ในวังของกุบไลข่าน มาร์โค โปโลระบุถึงลักษณะพระราชวังไว้สั้นๆ ว่าประดับไปด้วยทองคำและเงิน มีห้องโถงขนาดมโหฬารที่สามารถจุคนได้กว่า 6,000 คน.....
ซึ่งเรื่องบอกเล่านี้ไม่มีใครพิสูจน์ได้ว่ามีอยู่จริง ไม่มีใครรู้ว่าราชวงศ์หยวนที่ปกครองอยู่ในช่วค.ศ.1279-1368 จริงๆ แล้วหน้าตาเป็นอย่างไร

จากบันทึกของนักประวัติศาสตร์ระบุว่า พระราชวังต้าตูของราชวงศ์หยวนถูกจักรพรรดิองค์สุดท้ายสละทิ้งหนีไป เพราะกลุ่มกบฏของจูหยวนจางที่บุกเข้ามายึดปักกิ่ง 
และสถาปนาราชวงศ์หมิงใศตวรรษที่ 14

ขณะที่ผู้เชี่ยวชาญบางคนเชื่อว่าพระราชวังเดิมถูกกองทหารหมิงเผาทำลาย และรื้อถอนออกเพื่อสร้างพระราชวังโบราณหรือพระราชวังต้องห้ามที่เห็นอยู่ในปัจจุบันขึ้นแทนที่ โดยเริ่มสร้างตั้งแต่ค.ศ.1406 แล้วเสร็จในเวลา 14 ปี และถูกใช้งานสืบเนื่องยาวนานมาจนสิ้นสุดราชวงศ์ชิงเมื่อ ค.ศ.1912

ล่าสุด ผู้เชี่ยวชาญของพิพิธภัณฑ์พระราชวังต้องห้ามออกมาแถลงว่า ข้อสงสัยกว่าสหัสวรรษนี้กำลังจะได้รับการพิสูจน์ เพราะระหว่างที่มีการขุดเพื่อการซ่อมแซมระบบพลังงานในชั้นใต้ดินและระบบป้องการเพลิงไหม้ของพระราชวังต้องห้ามได้พบหลักฐานบางอย่าง

ผู้เชี่ยวชาญระบุว่าการก่อสร้างตลอดกว่า 600 ปี ได้ค่อยๆ ทับถมจนซากของพระราชวังสมัยราชวงศ์หยวนร่นลึกลงไปในชั้นดินกว่า 3 เมตร ซึ่งการค้นพบด้วยความบังเอิญจากการก่อสร้างนี้ได้เผยให้เห็นชั้นดินที่ลึกต่อจากยุคชิงและหมิง มีซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างเก่าแก่อัดแน่นอยู่ในชั้นดิน

นายหวัง กวงเย้า ผู้อำนวยการใหญ่ของพิพิธภัณฑ์พระราชวังต้องห้ามระบุว่า ฐานของอาคารพระราชวังเดิมที่ค้นพบนี้ทอดแนวอยู่ตรงกลางพระราชวังต้องห้ามทางทิศทิศตะวันตก ซึ่งมีลักษณะเช่นเดียวกับเคย
ค้นพบที่ซากเมืองโบราณ “จงตู”  
ที่จางเจียโข่ว มณฑลเหอเป่ย 
ซึ่งเป็น 1 ใน 4 เมืองหลวงสมัยราชวงศ์หยวน

เศษซากอาคารโบราณบางชิ้นมีอายุย้อนไปไกลถึงสมัยราชวงศ์เหลียว (ค.ศ.907-1125) และราชวงศ์จิน (ค.ศ.1115-1234)“ฐานอาคารขนาดใหญ่ที่ค้นพบได้ยากนี้ น่าจะต้องรองรับห้องโถงที่หรูหราและสำคัญอย่างแน่นอน” นายหวังกล่าว
“การค้นพบครั้งนี้ยังไม่สามารถยืนยันอะไรได้มาก แต่อย่างน้อยที่สุดก็ทำให้เชื่อได้ว่าพระรางวัง
ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นที่อื่น แต่อยู่ที่นี่

“ซึ่งการค้นพบในครั้งนี้ก็เป็นเครื่องยืนยันถึงแกนกลางของเมืองหลวงปักกิ่งที่เถียงกันมาตลอด เพราะหลายคนเชื่อว่าการวางผังเมืองที่มีสถานที่สำคัญไล่เรียงกันทอดยาวจากทิศใต้สุดคือ “ประตูยงติ้ง” 
ต่อมาที่ “หอไหว้ฟ้าเทียนถาน”  
ประตูเฉียนเหมิน จัตุรัสเทียน
อันเหมิน พระราชวังต้องห้าม พระราชวังจงหนานไห่
(ปัจจุบันคือทำเนียบผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีน) จนมาสิ้นสุดที่หอหลองและหอระฆังในระยะทาง 7.8 กิโลเมตรนี้ ไม่ได้เริ่มมีขึ้นแค่ในสมัยรางวงศ์หมิง แต่มีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์หยวนแล้ว”

แต่ “นายหวัง กวงเย้า” ก็ยังไม่สรุปว่าราชวงศ์หยวน หมิง และชิง สร้างเมืองตามความเชื่อของเส้นแกนเมืองเดียวกัน“
ในฐานะของโบราณคดี เราจะยังไม่สรุปอะไรจากสิ่งที่พบนี้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีประโยชน์ เพราะหลักฐานนี้จะนำทางให้เราค้นพบสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าในอนาคตและการขุดค้นในพื้นที่สำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของประเทศอย่างพระราชวังต้องห้าม ไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่ายๆ ซึ่งตอนนี้ยังไม่ได้รับการอนุญาตให้ขุดค้นเพิ่มเติมจากรัฐบาล

สิ่งที่ทำได้ในขณะนี้คือ รอคอยและค่อยๆ เก็บหลักฐานจากแหล่งนี้ให้ได้มากที่สุดก่อน เพื่อที่วันหนึ่งจะสามารถนำหลักฐานทุกชิ้นมาร้อยเรียงต่อกันเป็นเรื่องราวได้”

หนังสือสมัยศตวรรษที่ 16 สามารถเปิดอ่านได้มากถึง 6 ด้าน

ทึ่ง! หนังสือสมัยศตวรรษที่ 16 สามารถเปิดอ่านได้มากถึง 6 ด้าน

แปลกแต่ล้ำมาก ที่คนในยุคศตวรรษที่ 16 มีไอเดียในการทำหนังสือที่สามารถเปิดอ่านได้ ถึง 6 ด้านอยู่ในเล่มเดียว ซึ่งในยุคปัจจุบันเรายังไม่เคยเห็นหนังสือที่ทำได้แบบนี้มาก่อนเลย ต้องยอมว่าคนที่คิดสิ่งนี้เก่ง และมีความคิดสร้างสรรค์จริงๆ

ทึ่ง! หนังสือสมัยศตวรรษที่ 16
สามารถเปิดอ่านได้มากถึง 6 ด้าน
โดยหนังสือเล่มนี้ถูกค้นพบและเก็บไว้อยู่ที่หอสมุดแห่งชาติสวีเดน 

ทั้งนี้ Erik Kwakkel นักประวัติศาสตร์ ได้บอกว่า หนังสือศตวรรษที่ 16 นี้ไม่มีมีแค่ความพิเศษตรงเปิดได้ 6 ด้านอย่างเดียว 
แต่มันยังเป็น 6 เรื่องราวอีกต่างหาก ที่ถูกนำมารวมเล่มและใส่ตะขอชนิดพิเศษ....
ทั้งนี้ หนังสือประวัติศาสตร์เล่มนี้ มีเนื้อหาเกี่ยวกับคัมภีร์ ศาสนา เช่น Der Kleine Catechismus ของ Martin Luther พิมพ์เป็นภาษาเยอรมันในปี 1550-1570
ข้อมูลและภาพจาก mymodernmet.com, meekhao

รายการบล็อกของฉัน

 hellomanman  happy-topay  invite-buying
 men-women-apparel diarylovemanman news-the-world
 homemanman alovemanman
 menmen-love
 ghost-in-manman  U.F.O.manman fishmanman
foodmanman  flowermanman herbs-in-manman
devilmanman herbs-in-manman manman clip